Interviews

Charlie Collins geniet van hervonden vrijheid terwijl haar volgende hoofdstuk begint

Charlie Collins

Met enkele van haar meest intieme songwriting tot nu toe, het tweede album van Charlie Collins ongedaan zit vol textuur en persoonlijkheid.

Nadat een relatiebreuk haar leven op zijn kop zette, herontdekte Charlie Collins haar spontaniteit en sprong op een vlucht naar Londen.

De reis omvatte een mix van verkennen, schrijven en zelfontdekking, met een kleine kant van toeren door het VK met Gang of Youths.

Nu Charlie terug is in Australië en... ongedaan is voor de wereld om te horen, we grepen de kans om een ​​praatje te maken over de nieuwe plaat, achtervolgd te worden door de beveiliging van Kings Cross station en te veel pickleback shots te drinken.

Charlie Collins Ongedaan gemaakt

VROLIJK: Hoi! Hoe gaat het, Charlie?

CHARLIE: Hoi! Het gaat goed met mij. Hoe is het met je? 

VROLIJK: Met mij gaat het heel goed, dank je. Ben je nu terug in Australië? 

CHARLIE: Ja! Ik ben terug. En het is zo fijn om weer in de zon te zijn. 

VROLIJK: Leuk. Hoe was Londen? Ik heb zo'n zin om daar op een dag te komen. 

CHARLIE: Kerel, het was zo goed. Het was een levensveranderende reis. 

VROLIJK: Wauw, leuk! Wat vond je er zo leuk aan? 

CHARLIE: Alleen de Sunday Roast, echt [lacht]. Nee, ik weet het niet. Ik hou gewoon van het koude weer. Ik hou van het eten, en de muziekscene is zo levendig, en alles leeft gewoon. Ik weet het niet, als je op een nieuwe plek bent, is alles nieuw en opwindend. 

VROLIJK: Ja. Duurde het even om aan te wennen of was het allemaal vrij eenvoudig?

CHARLIE: Waarschijnlijk alleen de treinen [Lacht]. Ik zou gewoon zeggen: 'Oh, ik zit helemaal in de verkeerde trein. Ik ga naar het oosten in plaats van naar het westen.' 

VROLIJK: [Lacht] Over de treinen gesproken, de video voor achterbank Valentijn, is dat gefilmd op een treinstation in Londen? 

CHARLIE: Ja! In Kings Cross Station en rondom de stations in Londen. We werden achtervolgd door een bewaker. Dus toen ik aan het rennen was, was ik eigenlijk aan het rennen. 

VROLIJK: Echt waar? [Lacht] 

CHARLIE: Ja, het was geweldig. [Lacht] 

VROLIJK: Dus toen je de opnames aan het filmen was terwijl je binnen op het trappenhuis was, moest je dan wachten tot mensen voorbij liepen en dan tussendoor even snelle takes doen? 

CHARLIE: Jaaa Jaaa. Nee, letterlijk, mensen liepen langs en dan zouden we snel schieten en dan wachten. En ja, toen kwam de bewaker, 'Je kunt hier niet filmen', en we zeiden: 'Ah! Ga rennen!'

VROLIJK: Oh wauw, echt? Wat was hun probleem met het filmen daar? 

CHARLIE: Ik weet het niet! Ik denk dat je een vergunning nodig hebt of zo.

VROLIJK: Ahhh. Jeetje.

CHARLIE: Ook zaten we in een noodtrappenhuis. 

VROLIJK: Ohh klopt, oke [Lacht].

CHARLIE: We waren dodgy, zeker.

VROLIJK: Het is het allemaal waard voor de clip. 

CHARLIE: Ja precies. Het is allemaal voor de kunst, schat.

VROLIJK: Ja natuurlijk. En je bent ook net klaar met touren met Gang of Youths. Hoe was dat? 

CHARLIE: Het was zo geweldig. Oh man. Allereerst was het gewoon geweldig om ze bij te praten omdat ik ze al zo lang niet heb gezien. En mijn eerste headline-tour was met hen touren in Australië, dus om het nog een keer te doen, het was zo geweldig. Het was gewoon surrealistisch om Brixton Academy te spelen, maar het was gewoon heel leuk. Het was zo geweldig om ze te zien, want ik luister al zo lang naar hun nieuwe plaat in de maak, dus om alles live te horen samenkomen was alsof... ik voelde me een trotse moeder.

Charlie Collins
Krediet: Mady Mae

VROLIJK: Waar heb je Gang of Youths voor het eerst ontmoet?

CHARLIE: Dus ik ontmoette ze toen ze ongeveer 16 waren. Hun eerste show was eigenlijk het ondersteunen van een band die I was binnen [Lacht]. Ja, ze waren superjong. Dus we zijn een beetje met elkaar opgegroeid en nu beheert mijn broer ze. Ze zijn gewoon een losse familie en het is leuk. 

VROLIJK: Aaah leuk. Dus toen je op tournee was, was het dan goed om de ontvangst van het publiek te krijgen voor het nieuwe materiaal waarmee je naar buiten komt? ongedaan.

CHARLIE: Ja, het was zenuwslopend omdat ik ook alleen speelde, me niet verschuilde achter een band, en deze nummers live speelde. En het was echt gaaf... de reacties die ik kreeg van de nieuwe dingen, ik dacht 'Cool, ik denk dat deze plaat in orde is. Mensen vinden het leuk... denk ik.'

VROLIJK: Voelde je veel van de klassieke druk van het tweede album toen je aan het schrijven was? ongedaan?

CHARLIE: Nee eigenlijk. Gek genoeg voelde ik geen druk. Ik had gewoon zoveel dat ik eruit moest, en dus is dit album precies dat. Dus ik dacht niet echt aan iets anders, of vergeleek het met de vorige omdat het twee totaal verschillende verhalen zijn. Ik heb totaal verschillende dingen meegemaakt in het leven, dus het is meer een progressie van waar ik nu ben en waar ik naartoe ga. 

VROLIJK: Ja leuk. Ik las ook dat je de tekst schreef voor achterbank Valentijn in 10 minuten. Is dat waar? 

CHARLIE: 10 minuten! Dat is als een wereldrecord. Het is zo grappig. Ik heb er een paar gezien die zoiets van 'schreef het in twee uur', 'schreef het in een uur', maar ik heb nog geen 10 minuten gezien. Het was echter een uur, het was erg snel. Ik schreef het met Xavier Dunn, hij is een van mijn goede vrienden, en hij zegt gewoon: 'je hebt al die mooie, droevige liedjes die zoveel betekenen, maar ik ken jou en je houdt van feesten en je bent een beetje een wilde teef.' 

En dus zei hij: 'Laten we zoiets schrijven, dat die kant van je naar boven haalt die mensen nog nooit hebben gezien.' En dus waren we elkaar gewoon aan het uitlachen. Hij zou een regel schrijven en dan zou hij zeggen: 'Go!' En ik had zoiets van, 'Ja!' En toen was het als, 'Oh mijn God, we hebben een lied' [Lacht].

Charlie Collins

VROLIJK: Dus het was een heel soepel proces?

CHARLIE: Zo zacht! En toen nam ik de zang op, gewoon een keer meteen in ongeveer 10 minuten en alles wat op dat nummer staat, is gewoon van de schrijfsessie. 

VROLIJK: O leuk. Ik moet het opnemen in 10 minuten hebben verward met het schrijven in 10 minuten. Dat heb ik daar gedaan [Lacht]

CHARLIE: Ohh ja, ja, ja. 

VROLIJK: Dat is nog steeds zo indrukwekkend. 

CHARLIE: Ja, het was erg snel en leuk en ik vind het geweldig. Ik vind het geweldig dat je die snelle energie erin kunt zien. En zelfs toen ik aan het zingen was, was het als, 'Oké, ga! Opnemen, zingen!' en ik had zoiets van 'Argh!' En ik dacht erover om de zang opnieuw te doen omdat het gewoon in zijn kleine studio in zijn slaapkamer was. Maar ik had zoiets van, ik denk niet dat ik dat zal kunnen recreëren omdat het die wanhoop en chaos in het geluid heeft. Dus hebben we alles maar gehouden.

VROLIJK: Het moest zo zijn. Ik wilde het ook vragen, want dit is een van de meest intieme muziek die je tot nu toe hebt geschreven. Vind je het moeilijk om je kwetsbaar op te stellen als je met andere mensen werkt? 

CHARLIE: Ik denk omdat alle mensen met wie ik heb gewerkt gewoon goede vrienden zijn, dus het zouden gewoon dingen zijn waar we het toch over zouden hebben. Maar in dit geval schreven we erover. Dus ik zou ze dit allemaal hebben verteld, maar het werd toevallig een lied. Dus eigenlijk was het makkelijk. Ja, het was erg naadloos. 

VROLIJK: Denk je dat solo-reizen je heeft geholpen om je songwriting te openen om dat niveau van kwetsbaarheid te bereiken? Of is dat niet gerelateerd? 

CHARLIE: Ik weet het niet... Ik denk dat mijn kwetsbaarheid echt van binnenuit komt [Lacht]. Dat klinkt zo dom. Maar het is waar. Ik ben gewoon altijd een schrijver geweest waar ik geen verhaal kan verzinnen. Het is erg moeilijk. En als ik schrijf, moet het precies de waarheid zijn, en precies hoe ik me voel. Dus het komt er zo'n beetje allemaal uit, want in wezen is het als therapie voor mezelf. En als ik niet naar waarheid praat over hoe ik me voel, zal het iets zijn dat ik zal begraven en het zal me opeten. Dus ja. Altijd eerlijk blijven. Soms te eerlijk [Lacht].

VROLIJK: Je vertelde ook hoe de afgelopen jaren je hebben aangespoord om weer in contact te komen met je meer spontane kant. Wat heb je behalve naar Londen vliegen nog meer gedaan? 

CHARLIE: Nou, Londen was zeker de meest spontane. Ik ben pas een week terug in het land en ik ben nog steeds over de jetlag heen. Dus ik heb nog niet de kans gehad om iets spontaans te doen... nog niet. Oh! Ik ging laatst uit en vond het leuk vijf augurk schoten, waar ik spijt van heb. Ik weet niet of dat spontaan is. Ik denk dat dat gewoon dom is. 

VROLIJK: Nee, dat is spontaan. Ja, dat telt [Lacht].

CHARLIE: Oké, heeft dat geteld? [Lacht] Oké, ziek. Ik heb net een stel augurken gedaan, het was geweldig. En dan spuugde als een uur later! [Lacht]

VROLIJK: Oh nee! Dat is zo ruw. 

CHARLIE: Het was zwaar, ja. Ik kan een tijdje geen whisky drinken. 

VROLIJK: [Lacht] En dus met de release van de nieuwe plaat, heb je ook wat shows in Australië. Wat kunnen fans van die shows verwachten?

CHARLIE: Uiteraard nieuwe nummers, ik heb een nieuwe band en ik denk dat het gewoon een emotionele ervaring gaat worden. Gewoon deze nummers live spelen, me afvragend of ik er zelfs doorheen kan komen zonder in te storten, ja. Het wordt heel rauw en emotioneel. En ik ben ook opgewonden om dat met andere mensen te delen, zodat we allemaal met elkaar in contact kunnen komen en er samen in kunnen zijn. 

VROLIJK: Als je zonder je band optreedt, heb je dan tactieken om een ​​vergelijkbare hoeveelheid energie te repliceren als jij alleen optreedt of doe je het gewoon helemaal terug en maak je er een solo-optreden van?

CHARLIE: Ja, ik denk dat het iets is waar je bewust over moet nadenken, zeker. Zelfs toen ik de Gang of Youth-shows deed, heb ik de zaken zeker een beetje naar beneden gehaald, omdat jij ook verantwoordelijk bent voor het creëren van licht en schaduw, en de dynamiek, alleen jij en je gitaar. Daar moet je dus over nadenken. Voor mij sla ik het er niet zomaar uit. Je hebt de momenten en de zachtere momenten en je kunt nieuwe momenten creëren. Dus ja, zeker. daar denk ik wel aan [Lacht].

VROLIJK: Leuk. Dat zijn zo'n beetje alle vragen die ik voor je heb. Sta je op het punt om in een repetitie te springen? 

CHARLIE: Ja, ik heb een repetitie.

VROLIJK: Zo leuk! Nou, heel erg bedankt voor het nemen van de tijd. 

CHARLIE: Natuurlijk! Graag gedaan.

VROLIJK: Het was heerlijk om met je te praten. En leuk je te ontmoeten. 

CHARLIE: Ook leuk om jou te ontmoeten. Geniet van de rest van je zonnige dag. 

VROLIJK: Dank u! Jij ook.

CHARLIE: Bye!

VROLIJK: Tot ziens.

Charlie Collins heeft nog drie shows te gaan op haar 'Undone'-albumtour, met Black Bear Lodge in Brisbane op 9 en 11 mei, en daarna op Oxford Art Factory in Sydney op zaterdag 14 mei. Pak kaartjes hier

Hieronder kun je alvast een voorproefje krijgen van Charlie's nieuwe album.

Foto's verstrekt.

Geïnterviewd door Lochie Schuster.